BC Geessinkweg: over Dietrich, smartphones en prullenbakken
De buitenkant van de school geeft weinig prijs, maar eenmaal binnen valt op hoe ruimtelijk het is. Die ruimte is er ook in het curriculum: er is een Bèta Challenge Programma, een Sportstroom, een Vakhavo en de creativiteit lijkt ook gestimuleerd te worden, afgaande op de vele kunstzinnig beschilderde prullenbakken op het schoolplein. Hier, aan de Geessinkweg in Enschede zetten zo’n 400 mavo/havo-leerlingen hun eerste stappen naar de toekomst. De kleinschaligheid van deze locatie van het Bonhoeffer College is daarbij een groot pluspunt vinden locatiedirecteur Gerriska Floor-Mulder en ondersteuningscoördinator Arthur Kerkdijk. ‘Iedereen kent elkaar, ook de medewerkers die niet lesgeven. Daardoor is de onderlinge betrokkenheid groot en weten we het snel als een leerling ergens tegenaan loopt.’
Volgens Dietrich
‘De naamgever van onze school, Dietrich Bonhoeffer, verwoordde het mooi’, vervolgt Gerriska: ‘“Er is geen gevoel dat groter geluk geeft dan dat men voor andere mensen iets kan betekenen.” Dat leeft in deze school heel sterk. Niet alleen ten opzichte van onze leerlingen, maar ook tussen collega’s onderling. Dat is vooral waardevol omdat het onderwijs zo z’n uitdagingen kent. We zijn bijvoorbeeld dit jaar gestart met een verlengde heterogene brugperiode (Kader/TL en mavo/havo) en dat vraagt echt een andere manier van lesgeven. En drie jaar geleden zijn we gestart met de Vakhavo. Zulke veranderingen zijn best intensief, helemaal met een klein team, maar omdat we hier naar elkaar omkijken denk ik dat het hier goed werken is.’
Handen en voeten geven aan Passend Onderwijs
Arthur maakte ruim twee jaar geleden de overstap van het Expertisecentrum naar de Geessinkweg. ‘Passend Onderwijs gaat niet alleen over het faciliteren van de leerling. Docenten moeten leren omgaan met al die diversiteit in de klas, zoals met de leerling die snel boos wordt en met de teruggetrokken leerling die ernaast zit en snel overprikkeld is. Net als op de andere Bonhoeffer-scholen hebben we hier een Begeleide Werkplek, maar het liefst houden we alle leerlingen natuurlijk in de klas. Onze docenten komen daarom regelmatig bij me om te sparren over een leerling of ze vragen of Emma, onze orthopedagoog, even meekijkt in de klas. Zorg-/hulpverleners zoals de GGD, Leerplicht en wijkcoaches hebben bovendien binnen de school een spreekuur, waardoor het voor ons makkelijker en voor leerlingen laagdrempeliger is om aan te kloppen met een vraag.’ Gerriska haakt daarop aan: ‘Passend Onderwijs gaat volgens mij ook heel erg over kansengelijkheid. Met de verlengde, heterogene brugperiode van twee jaar geven we leerlingen meer tijd om te wennen aan de school, hun talenten te ontdekken en die te ontwikkelen. Ondertussen stimuleren we ze te laten zien wat ze kunnen.’
Alifa & De Huiskamer
Laten zien wat ze kunnen, kan overigens ook na schooltijd, in De Huiskamer. Gerriska vertelt: ‘Samen met Alifa hebben we De Huiskamer opgezet. Leerlingen kunnen hier op maandag, dinsdag en donderdag tussen 14.00-16.00 uur huiswerk maken, hun hart luchten of samen biljarten, airhockey spelen of gewoon chillen. Er zijn altijd jongerenwerkers aanwezig en iemand van school.’ Dat was en is best een investering, maar het was nodig. Het idee voor De Huiskamer ontstond nadat werd opgemerkt dat veel leerlingen na schooltijd bleven hangen en zich aan het vervelen waren. Ook kwamen er wel eens klachten uit de buurt over rondhangende jeugd. Tijdens en na corona werd dat probleem urgenter. Inmiddels heeft het concept zich meer dan bewezen. De Huiskamer kan elke dag rekenen op zo’n 20 leerlingen, leerlingen hangen na schooltijd minder op school of op het schoolplein, het aantal klachten van buurtbewoners is afgenomen en de leerlingen vervelen zich minder. Ze vinden het leuk dat ze nu ook kinderen leren kennen waar ze anders minder snel contact mee zouden hebben gezocht. ‘Ondertussen brengen wij ze ook sportief in beweging en brengen we onderwerpen ter sprake zoals alcohol en drugs. Zulke gesprekken voer je nou eenmaal makkelijker in een huiselijke omgeving’, legt Gerriska uit. ‘Erg prettig is ook de samenwerking met Concordia en met de PVCC (Praktijk voor Coaching en Creativiteit). Zij verzorgen de creatieve workshops – de gekleurde prullenbakken zijn beschilderd tijdens zo’n workshop net als de muziekworkshop Rap & Beats. Die ideeën komen overigens vanuit de kinderen; Alifa, Concordia, de PVCC en wij begeleiden vervolgens de uitwerking daarvan.’
Smartphones thuis of in de kluis
Lopend door de scholen zijn trouwens de bordjes ‘Smartphones thuis of in de kluis’ niet te missen. Arthur: ‘Die telefoons zijn een bron van afleiding en gedoe. Een van onze leerlingcoördinatoren heeft uitgerekend dat hij vorig schooljaar wel 330 incidenten heeft gehad waarbij de telefoon betrokken was. Dat aantal is exclusief de incidenten die bij andere coördinatoren zijn gemeld en exclusief alle keren dat een docent een telefoon moest innemen. Dus toen duidelijk werd dat de overheid in januari met een dwingend advies of verbod gaat komen, hebben we de hele school bij elkaar gezet: wat gaan we doen? Leraren en ouders waren het er al snel over eens en sinds dit schooljaar is er binnen de school geen smartphone meer in beeld. Een enkele leerling protesteert, maar 90% doet het gewoon. Wij merkten het verschil gelijk: de dynamiek is anders. Leerlingen hebben veel meer contact met elkaar, meer nog dan verwacht, en het aantal incidenten is drastisch afgenomen. Ik kan het elke school aanraden.’